Ze hebben me een mail gestuurd van ‘Gynaika’. Gynaika is een culturele vereniging. Ze wouden mijn werk ophangen op hun tentoonstelling ‘In-between’ en natuurlijk zei ik niet nee. Dus op 7 augustus is de vernissage en de tentoonstelling loopt van 8 augustus tot 11 september. De tentoonstelling vind plaats op de Paardenmarkt 90-92 en is open van woensdag tot zaterdag van 11.00 tot 18.00.

Ziezo, de jury is eindelijk achter de rug. In het weekend loopt er nog twee dagen een tentoonstelling van al de eindwerken. Hieronder een foto van mijn werk!

Sinds enkele dagen is mijn boekje af. Ik heb het twee maal opnieuw laten maken omdat er enkele probleempjes aan waren. Maar nu is het wel zoals ik het wou. Hieronder twee foto’s ervan.

Aanvankelijk ging ik mijn onderzoek ook in dit boek zetten maar daar ben ik van afgestapt. Ik had wel al enkele spreads gemaakt dus die ga ik hier wel plaatsen. Niet dat ik er niet tevreden van ben maar uiteindelijk vond ik het beter om het bij mijn blog te houden wat onderzoek betreft.

Hier zijn de spreads

Mijn boek bestaat nu uit al de foto’s die ik genomen heb, inclusief de voornaam  van de personen. En in het begin een inleiding waar geschreven staat waar ik vandaag kom en waar ik naartoe wil met de foto’s.

Jaïr Sfez zijn foto’s heb ik ontdekt in het franse tijdschrift ‘jalouse’. Elke maand publiceren ze een artikel ivm de kledingkast, stijl, lievelingswinkels- en ontwerpers, … van een bepaald persoon. De foto’s die bij dit artikel komen zijn vaak van hem.

Andrej Kopac is een fotograaf afkomstig uit Toronto. Hij fotografeert senioren bij hun thuis. Veel informatie heb ik er niet van gevonden. Hij is de Hasselblad Award winner van 2008. Kopac heeft nooit een opleiding fotografie gevolgd. Hij heeft veel geleerd uit zichzelf en door te assisteren bij fotografen

Lise Sarfati maakt portretten van jonge volwassenen in de context van hun solitaire bestaan. Met minimale aanwijzingen legt ze haar onderwerpen vast in hun alledaagse leefomgeving (slaapkamer, tuin, keuken, supermarkt…). Ze dramatiseert de complexiteit van de identiteit, gevoelens van adolescenten (emotioneel en lichamelijk). Eenvoudige gevoelens worden overweldigend ervaren en hun intensiteit kunnen volwassenen niet meer ondervinden.

Martin Parr fotografeert mensen in hun vrije tijd want daar proberen ze een identiteit op te bouwen.

Een vaak terugkomend thema in zijn werk is ‘banaliteit’.

Hij is geïnteresseerd in het normale, het saaie, de verveling, herkenbare rituelen uit het dagelijkse leven. Voorbeelden van zijn fotoreeksen: ‘bored couples’, ‘cost of living’, ‘common sense’. Parr vraagt zich af hoe we die saaiheid proberen te doorbreken: Verwerven van voorwerpen, reizen maken, verlangens en dromen waarmaken. Een beter, mooier, rijker slanker, leuker grappiger, slimmer…mens willen zijn.

In ‘Autoportait’ snijdt Parr het thema aan van het hedendaagse narcisme en de sacralisering van het individu door zichzelf als onderwerp van zijn foto’s te nemen.

Interieurs zeggen vaak meer over iemand dan een eerste ontmoeting. Je huis is een weerspiegeling van jezelf, je interesses, je werk…

bv: rommel/opgeruimd, vuil/proper, veel boeken, strak interieur, kleurrijk…

In de 19e eeuw onstond er een nieuwe, omvangrijke, vermogende sociale klasse die perfect was om zich door de fotografie als individu of groep te profileren. Het nieuwe medium ‘fotografie’ was ideaal om het profiel van een persoon weer te geven (mensen konden hun persoonlijkheid duidelijk maken en zich zo vestigen binnen een bepaalde sociale groep). Dit was een voortzetting van een traditie uit de schilderkunst om zich op doek te laten portretteren.